Desiring disencumbrance. The representation of the self in autobiographical writings by seventeenth-century englishwomen

Pas tegen het einde van de achttiende eeuw werd de autobiografie in West-Europa erkend als een zelfstandige en eigen vorm van literatuur. In de tweede helft van de negentiende eeuw maakten de werken van de cultuurhistoricus Jacob Burckhardt alom de gedachte gangbaar dat de autobiografie in de Italiaanse renaissance was ontstaan als de uitdrukking van een nieuw ontdekt zelf-bewustzijn. De autobiografische geschriften die gedurende de vroeg-moderne tijd in West-Europa ontstonden, werden beschouwd als bewijsstukken voor de opkomst van het
individualistische zelfbeeld, dat werd gekenmerkt door eenheid en autonomie. De laatste jaren is deze opvatting over het zelfbeeld betwist door verscheidene cultuurhistorici, filosofen
en literaire critici. Feministische literaire critici in het bijzonder hebben erop gewezen dat deze traditionele opvatting van het zelfbeeld voornamelijk is gebaseerd op autobiografische geschriften die zijn voortgebracht door een selecte groep van sociaal bevoorrechte mannen. De autobiografische traditie in de westerse cultuur wordt nu in feite wel gezien als een bijna uitsluitend mannelijke bezigheid. Recentelijk is het echter duidelijk geworden dat het in het vroeg-moderne Europa geenszins ongebruikelijk was dat vrouwen over zichzelf schreven in diverse autobiografische tekstvormen. Tot voor kort werden deze geschriften van vrouwen gemarginaliseerd en kregen zij derhalve relatief weinig kritische aandacht. Deze studie wil de aandacht vestigen op de opmerkelijke diversiteit van autobiografische geschriften van de hand van Engelse vrouwen uit de zeventiende eeuw, door het aantonen en onderscheiden van de verschillende wijzen van zelf-representatie in deze teksten. ...

Zie: Samenvatting

Samenvatting

Meer informatie in de catalogus
Meer informatie in Picarta